Onze polo-ploegen hebben ondertussen hun eerste toernooien achter de rug. Herbeleef hieronder de wedstrijden van TNT3.
Na de heenronde staan ze in het midden van het klassement. Ze gaan nog zeer hard moeten werken op training en op oefentornooien, maar ze zijn een duidelijke weg ingeslagen: spelen als team en niet als een bende individualisten. 

Kijk mee door de bril van fiere coach Bjorn Cooremans.

 

HELMOND (14 en 15 april 2018)

De eerste keer samen op weg met mijn ploegje, de meesten had ik gelukkig al wel gezien ondertussen.  Het was zeker spannend!  Ik was veel te laat begonnen met het regelen van het vervoer.  Maar dankzij onze supporters zijn we er s’ morgens vroeg toch vlot geraakt.  De selectie was nog wat onvolledig.  Met Hennie die nog aan het genieten was van een lekker zonnetje en Michiel die nog maar net ontwaakt is uit zijn winterslaap.

Om 10:00 s’ morgens moesten we tegen het beste jeugdteam van de thuisclub “de helmvaarders” spelen.  Zij kregen de naam “HWC The Sharks”mee en in de eerste helft waren we echt een lekker hapje voor hen.  Elke keer dat we balverlies leden was er paniek in de keet en we moesten blij zijn dat we slechts 5 – 0 achter stonden aan de rust.  Ze speelden echter constant de zelfde tactiek en Lennert en Aline pasten onze verdediging daar op aan.  Ook Laurence was na de rust nog net ietsje beter aan het keepen zodat iedereen met wat meer vertrouwen kon spelen.  Het werd plots een heel spannende pot en met een 4 – 4 tijdens de laatste 10 min van de match was ik best tevreden.  Nu ja, we verloren dus onze eerste match samen met 9 – 4.

Nadat we eerst nog een pot hadden gefloten mochten we om 12:00 aantreden tegen MdR jeugd.  Het jonge team uit Amsterdam begon het best aan de wedstrijd, opnieuw moesten we achtervolgen na een 2 – 0.  Annemijn werd even ondersteboven gevaren, maar ze bewees dat kleine girls grootse dingen aankunnen, want ze heeft heel dapper verder gespeeld.  Iedereen nam zijn of haar verantwoordelijkheid om kei hard te knokken voor elke bal.  Opdrachtjes van de coach werden al beter uitgevoerd en hopla na verloop van tijd werd de 2 – 0 omgezet naar een 2 – 4.  Amsterdammers geven zich niet zo maar gewonnen want ze prikte nog eens tegen met een mooi doelpunt naar 3 – 4.  Maar één van de volgende aanvallen was het al prijs: 3 – 5.  Aangezien de laatste minuten er niets meer aan de stand wijzigde hadden we het eerste winnetje van het tornooi beet.

De derde match van onze competitie was tegen UKC groen… een ploeg die in het geel spelde.  Het waren spelers die een stuk ouder waren dan ons, maar Sep begon heel gretig aan de match en kon ervoor zorgen dat we 0 – 1 voorkwamen.  De sterke Nr12 van onze tegenstander had enkele poging nodig om Laurence te verschalken, maar kon dan toch de 1 – 1 maken.  Met mooi ploegspel liepen we daarna toch wel verdiend uit naar 1 – 3, maar echt gerust konden we niet zijn.  Uiteindelijk knalde die 12 nog één keer binnen en bleef het daarbij.  Oef 2 – 3 gewonnen en we konden nog steeds spelen voor de tweede plaats in onze groep.

De laatste match op zaterdag was tegen een Duits jeugdteam, waarvan ik vond dat ze een stuk beter speelden dan de vorige tegenstanders uit utrecht.  Het beloofde dus een spannende pot te worden en mijn team was al echt moe.  Gelukkig was onze tegenstander ook wel moe.  Na een moeilijk gezapig wedstrijd begin konden wij het eerst scoren.  Kobe speelde op onze linkerflank defensief een dijk van een match en zo konden zij op hun sterkste kant geen potten breken.  Aangezien onze doelman de rest simpelweg pakte moesten we niet eens super zijn om stand te houden.  Na doelpunt twee en drie speelden wij met veel zelfvertrouwen en bij onze tegenstander kwam er toch wel wat berusting.  Aangezien hun tweede doelpunt niet viel, konden we enkele minuten voor tijd echt zeker zijn van de overwinning na ons laatste doelpunt van de dag.

Moe maar voldaan vertrokken we naar huis (of naar onze slaapplaats die voor sommige iets minder ver was dan anderen ;-) ).  Ook het regelen van het vervoer voor zondag viel super mee dankzij onze top supporters.  Heel hard bedankt weer!

Zondag moesten we om 9:00 al aan de bak om scheidsrechter te zijn.  Maar de meesten waren er al vroeger om te supporteren voor de andere TNT ploeg op weg naar hun finale.

Om 10:15 mochten we dan eindelijk aantreden in de halve finale.  Deze moesten we spelen tegen het Deense nationale meisjes team U21.  Maar ofwel hadden we te maken met twee wel heel vreemd uitziende meisjes, ofwel waren het gewoon jongens… Maakt niet uit, gehakt van maken.  Voor de rust speelde we een spannende pot, met een knappe counter die we sterk afronden.  Toch stonden we aan de rust achter met 3 – 2.  Tijdens de rust merkte ik echter al de onrust die in de ploeg zat voor zo veel verschillende redenen.  De niet zo optimale scheidsrechters, de sterke tegenstanders, kleine en grote dingen die bij ons niet lukten.  In elk geval we overtraden mijn belangrijkste regel in de ploegsport… we lieten elkaar vallen en we raapten de steken die iemand anders liet vallen niet meer op.  Na de match staan briesen lot niets op en het woord “team” was even zoek.

Gelukkig konden we even tijd maken om de verjaardag te vieren van twee van onze toppers.  Kobe en Sep werden in één dag plots een jaar ouder.  Gelukkig gebeurd dat niet elke dag zou ik zo zeggen.

Met de wetenschap dat na onze laatste match ons andere team de finale zou varen vertrokken we niet al te geconcentreerd, maar vooral zonder stress naar onze laatste pot.  Even waren we in paniek toen we zagen dat er wel heel grote spelers van die club in hun boten stapten, maar dat bleek de U16 selectie te zijn.  Oké, een pak van ons hart.  Tijdens de match zelf hadden we heel veel last om het probleem op te lossen van de stevige kerel die altijd tot heel dicht bij onze doelman kwam dobberen, maar eens dat we dat probleem onder controle hadden lukte het allemaal wel.  Op kousen voeten konden we 0 – 2 uitlopen, waarna de spanning helemaal terug kwam na een shot van verderaf (1 – 2).  Gelukkig konden we voor de rust nog een doelpuntje uitlopen naar 1 – 3, dus ik zag het wel goed komen.  Iedereen was moe, maar vastberaden om het niet meer uit handen te geven.  De slechtgezindte bende van deze morgen had plaats gemaakt voor een team dat vastberaden was om te knokken tot het laatste fluitsignaal.  Door na 4 min de 1 – 4 scoren bezorgden we onszelf nog meer gemoedsrust.  De 2 – 4 was niet meer dan een kleine tegenvaller, want uiteindelijk knalde wij de laatste score van de dag binnen.  De derde plaats was binnen met een 2 – 5 overwinning.  Het trekken van de groepsfoto leek even een persmoment met zo veel smartphones.  Maar ik ben blij dat we iets hebben kunnen teruggeven aan de fans die ons altijd steunde.

De podiumceremonie heb ik gemist door een communiefeest.  Maar ik was toch enorm trots op al mijn spelers en speelsters.  Het was een eer om dit weekend hun coach te mogen zijn. Ik kijk er naar uit om volgend weekend aan de competitie te gaan spelen met de andere kerels er bij.

Onze uitslagen:

Zaterdag:

HWC The sharks – TNT: 9 – 4

MdR jeugd – TNT: 3 – 5

UKC Groen – TNT: 2 – 3

KKP jugend – TNT: 1 – 4

Zondag:

DSR U21 Girl – TNT: 6 – 2

KRM U14 (Rothe Mühle Essen) – TNT: 2 – 5

Groeten,

Coach Bjorn

 


MOL (22 april 2018)

Een week na onze triomf in ons eerste buitenlands tornooi (klinkt toch beter dan de derde plaats in Helmond of niet), stonden we aan de start voor het BK of Belgisch kampioenschap.  Gelukkig dat er een club uit Charleroi meedoet (anders was er niks Belgisch aan) maar goed, we treden aan in de vierde klasse.

De selectie had volledig kunnen zijn moest Sep niet ziek geworden zijn.  Hopelijk is hij snel weer beter.  Veel beterschap kerel!  Maar zeven toppers coachen is ook al leuk.

We moesten eerst twee matchen fluiten.  Daar hebben we ook kunnen zien dat het niveau toch redelijk goed was.  In de eerste match moesten we onze eerste tegenstander fluiten (IRWV 2) en bij de tweede match zagen we Gekko 5 al aan het werk.

S’middags was het dan eindelijk aan ons.  In de match tegen IRWV 2 (de tweede ploeg van Ieper) bleek een stevige tegenstander te zijn waar enkele heel sterke kerels bij vaarden.  De West-Vlamingen konden snel de score openen via hun nr 6.  Het was voor ons niet bepaald het sein om er vol voor te gaan.  We hadden dan wel last om de sterke verdedigers weg te varen, toch waren we soms te passief.  We lieten echter ons hoofd niet hangen en kregen we drie mooie kansen.  Herwert trof twee keer de doelman op zijn weg en Michiel raakte zelfs het kader.  Ook de Ieperlingen kregen enkele leuke kansen, maar onze verdediging was erg strak.  Jammer genoeg is er voor de sterke kerels een andere oplossing, namelijk uit de tweede lijn beginnen knallen.  Zo kon hun nr 8 toch de 2 – 0 aantekenen.  We herpakte ons met een leuk shot van Kobe dat net over ging, maar dan ramde die zelfde speler de 0 – 3 tegen de netten.  Doemme toch, heel goed verdedigen, maar toch 0 – 3 achter staan.  Net voor de rust kon Laurence echter Lennert afzonderen voor de doelman met een knappe pas, en Lennie deed onze talrijk opgekomen supporters  juichen met het eerste doelpunt van de dag.  Rusten met 1 – 3.  In de tweede helft speelden we een super spannende pot, met nog een mooie kans voor Lennert, maar deze keer niet raak.  Kobe hield op een gegeven moment zwaar onder druk de bal binnen, waar ik als coach enorm van onder de indruk was en toch kregen we weer het deksel op de neus.  Na een paar keer te missen, wist die dekselse nr 8 toch weer te scoren (1 – 4).  We kregen via onze kapitein Aline en Lennert nog twee mooie kansen, maar jammer genoeg was de eindstand 1 – 4 in ons nadeel.

Met hernieuwde moed stonden (lagen, vaarden, weet ik veel hoe ik dit moet uitdrukken) we aan de start van onze tweede match tegen Gekko 4.  Dit waren ook jonge kerels met één grote sterke kerel erbij.  Onze zieke held Sep was nu toch ingestapt en dus waren voor het eerst voltallig.  Onmiddellijk trokken we het laken naar ons toe en één van de eerste aanvallen bezorgde een klaarkijkende Kobe de bal aan Lennert, die nu zeker onze topschutter is.  Hij knalde de bal voor bij de doelman en de 1 – 0 op het bord.  In verdediging hielden we alles netjes gesloten en één van onze uitbraken werd door Sep net gemist.  Het bleek afstel te zijn, want Lennert vond een klein gaatje, dat er eigenlijk niet was en kon zo Michiel aanspeelde die de bal dan ook promt binnen ramde.  Ook onze tegenstanders kregen nu een paar kansjes, maar Laurence en Michiel stonden pal als keeper.  Ook een pluim voor onze voorste stoorzender in de verdediging.   Annemijn doet haar job elke match beter.  Als je haar hebt uitgeschakeld, moet je ook nog voorbij Aline.  Ik ben zelf als speler doelman geweest.  Ik zou ongelofelijk blij zijn om een verdediger als Aline voor mij te hebben!  Nu goed, als we de bal konden afpakken was het rood alarm bij de tegenstander.  Terecht trouwens, want één van de laatste fast breaks van de eerste helft werd binnen gelegd door een grootste meid, Annemijn pakte eerst de bal af, pasje opzij, heel hard varen pasje terug en tsjakka.  Met 3 – 0 gaan rusten, is comfortabeler dan pak weg 2 – 0 achter.  Onze tegenstander was echter niet van plan om zich te laten  afslachten.  Ze pakken een bal af en stormen op ons doel af.  Jammer genoeg voor hen, raken ze niet voorbij Aline die alweer een zeer solide verdediging speelt.  Ze pakt de bal af en geeft een pas naar Herwert.  Wat doe je dan op een vrije zondag middag?  Binnen shotten dus!  Bam, in plaats van 3 – 1 staat het 4 – 0.  Hiervan moet de stroppendragers even bekomen, dan hebben ze nog geluk dat Kobe een schittert shot net gestopt ziet.  Het wordt zelfs nog net iets erger.  Lennert maakt eigenlijk een keepersfoutje (die niet gefloten wordt) en kan de bal dan binnen shotten.  Ok, hier hebben we geluk.  Maar ere wie ere toekomt, de jonge spelers van Gekko hebben hun hoofd niet laten hangen.  Want ze scoorden twee doelpunten na elkaar.  Ik moest echter niet ongerust worden want de laatste twee kansen waren nog voor ons.  Ik denk zelfs dat één van die eigenlijk een doelpunt was (schot Kobe).  Maar laat dat compensatie zijn voor het onterechte doelpunt eerder op de match.

Einduitslag: 5 – 2

Onze laatste match van de dag was tegen RKV4.  Een ploeg grote sterke kerels met één speler die twee jaar terug nog bij RKV 1 speelde toen die de titel pakte in tweede klasse.  Op papier waren we dus geen partij tegen deze ploeg.  Toch konden we even stand houden tegen die reuzen.  Kansen afdwingen was bijna onmogelijk, we raakte niet in hun verdediging, maar zelf konden we ook een tijdje sterk weerwerk bieden in onze (op dat moment) echt wel sterke verdediging.  Dan maar van op afstand dacht de nr 8 en hij knalde er twee achter elkaar binnen.  Pas op dat moment zagen wij de eerste keer een kans om op doel te schieten.  Jammer genoeg knalde onze kwelduivel nog een bal langs de paddel van onze doelman…  Maar positief is dat de laatste kans van de eerste helft voor ons was.  In de tweede helft kregen we uiteraard hetzelfde spelbeeld.  Ik vind het persoonlijk heel jammer dat grote volwassen kerels zo speelden tegen een heel jong team dat net begonnen is.  Maar goed, het is hun recht.  We slikten nog twee doelpunten (van het nr 7 en 15) eer we eindelijk een leuke kans konden versieren.  Maar dat eerste shot was er jammer genoeg redelijk ver naast.  Die sterke beer wou nog eens laten zien hoe sterk hij was en maakte nog een doelpunt, maar hij had eerst wel Aline moeten uit haar doel varen, dus het doelpunt werd (terecht ) afgekeurd.  Maar net nadat Aline haar shot aan de overkant geblokkeerd zag kon hij toch zijn extra doelpunt meepakken.  Kobe dacht als ik die vent nu eens een duwtje geef?  En hoppa, bijna zijn tegenstander bij de vissen ☺  Jammer genoeg voor hem, mag je helemaal niet duwen als je tegenstander de bal niet heeft (al vond ik het op dit moment geweldig) en kreeg hij een groene kaart.  Op het einde van de match kon de nr13 van RKV nog de 7 – 0 maken.  Ze vierde het doelpunt alsof ze kampioen van België waren geworden.  Jammer.  Toch ben ik trots op mijn team.  Aanvallend kwamen we te kort, ze waren gewoon te sterk.  Maar verdedigend hebben we heel goed gevochten.  Ik zou willen besluiten met: Wacht maar tot we groot zijn!

Eindstand 0 – 7.

We gaan er volgende week dinsdag weer volop tegenaan.  We spelen dan op het einde van de watersportbaan in Gent.  Ik wil heel graag iedereen bedanken die ons zondag geholpen heeft.  De mensen van TNT2 die ons mee genomen hebben naar Mol.  Al de ouders, zussen, vriendinnen (er waren er zelfs bij die helemaal tot daar gefietst hebben wauwie), kortom alle supporters: Dank u wel!  Ook een dikke merci aan mijn helden en heldinnen, het is een eer om jullie te mogen coachen.

Groetjes

 


GENT (1 mei 2018)

Verslag van de tweede manche van het Belgisch kampioenschap kajakpolo van TNT3 (01/05/18):

Anderhalve week na de eerste manche, moesten we op dinsdag (midden in de week, hoe kom je daarbij) 1 mei aan de bak op de tweede manche van het Belgisch kampioenschap.  De korte rit van vorige keer werd vervangen door een iets langere rit naar Gent (wacht maar, we moeten nog naar Ieper en Veurne).   We waren helemaal full force, iedereen al dan niet met een klein of minder klein pijntje was présent.  Ons kapiteintje Aline kon rekenen op Michiel, Kobe, Laurence, Lennert, Herwert, Sep en Annemijn.

De eerste wedstrijd was tegen RKV6.  Het tweede team uit Roeselare in onze reeks.  Het is misschien de laatste in de stand, maar in deze ploeg vol met kinderen zit zeker een heel pak potentieel.  Als zij hard blijven werken gaan we in de toekomst nog veel veldslagen kunnen uitvechten.  Maar laat ons eerst beginnen met deze veldslag (nu ja).  De sprint om op te gaan werd gewonnen door Lennert!  Maar verder was de start zeker niet wou.  Gelukkig kon Herwert zijn maatje Lennert vrijspelen voor doel en pats we stonden 1 – 0 voor.  De match kabbelde rustig verder, we speelde niet zo goed, maar Kobe kreeg even later toch een mooie kans om de score te verdubbelen, maar hij miste net naast het doel.  Even later kon Kobe dit recht zetten door een leuke pas geven aan Herwert die wel in het dak van het doel wist te besluiten.  De voorsprong was verdubbeld en dat is toch een geruststelling.  Verder was de eerste helft een beetje rommelig en konden we niet verder uitlopen op onze tegenstander.  Ook Roeselare wist de weg naar het doel niet te vinden, dus de logische ruststand stond al op het bord.  In de tweede helft begonnen we iets te zeker aan de match.  Dat werd net niet afgestraft door onze tegenstanders.  Toen kreeg Aline echter een pracht ingeving, ze maakte een pracht actie waardoor ze Herwert kon vrijspelen voor doel.  Die had echter gezien dat zijn maatje Lennert nog beter lag en paste de bal op het juiste moment door.  Zo een kans mag je onze scherpschutter niet geven, en effectief het stond 3 – 0.  Onze tegenstander speelde nu zijn laatste troef uit met een stevig schot.  Maar Michiel stopte dit schot, zodat we nog steeds geen tegentreffer moeten noteren.  Sep kon de volgende aanval na een prima persoonlijk actie de score opdrijven naar 4 – 0 en de veer bij de tegenstander was nu helemaal gebroken.  Michiel knalde nog eens op het kader na een goed uitgevoerde snelle aanval.  Verder kreeg ook Lennert nog een dot van een kans en kon Herwert bijna een prachtige aanval van ons afronden, maar we moesten geduld hebben tot op het einde van de match want dan kon Herwert het laatste doelpunt van de match aantekenen.  De eindstand was dus 5 – 0 in ons voordeel, mooi om de dag te beginnen, maar we beseften wel dat het allemaal net iets beter moest zijn.

Onze tweede tegenstander van de dag waren de buren van Mokka Mol 3.  Ook een team met veel jongere spelers, maar ook enkele oudere spelers.  In het begin van de match was TNT 3 duidelijk baas.  Herwert knalde de eerste kans onmiddellijk op het doelkader en de toon van de match was gezet, Mokka had al de moeite van de wereld om ons af te houden.  Aline pakte even later de bal af en lanceerde Laurence in de snelle aanval.  Jammer genoeg was zijn poging er net onder.  De volgende poging van Laurence was wel binnen het kader, maar jammer genoeg voor ons kon de keeper dit afblokken.  De doelman bewees even later opnieuw zijn waarde voor Mokka, want ook een goed schot van Michiel werd gestopt.  Lennert ging even later zijn kans, maar jammer genoeg suisde ook dat shot net naast.  De oudere spelers van Mol namen nu meer het voortouw en ze konden eindelijk een goed schot afvuren, dat gelukkig voor ons tegen de zijlat kwam.  Het was echter een waarschuwing, want even later vaarde iemand iets te weinig doordacht uit de verdediging en daardoor kwam er een gat.  Hier kwam een aanvaller liggen die de 1 – 0 voor Mokka kon binnenknallen.  Doemme toch, we waren nu wel even van slag.  Toch kregen Lennert en Michiel nog een goede kans, maar we wisten ze even niet te benutten.  Ruststand 1 – 0.

We begonnen de tweede helft met hernieuwde moed en Aline kon redelijk snel de 1 – 1 binnen prikken na een leuke pas van Herwert.  Ik dacht en nu er op en erover, maar het was onze match niet.  Aline knalde de volgende aanval nog jammerlijk op de lat, maar de samenhang binnen ons team was even weg en onze tegenstander heeft dat goed uitgespeeld.  Ze konden de 2 – 1 maken op dezelfde manier dan ze in de eerste helft hadden gescoord en toen ze de 3 – 1 scoorden vonden we niet de kracht om nog terug te vechten.  Hoewel we aanspraak mochten maken op de overwinning, bleven we met lege handen achter.  Jammer, maar we hebben uit deze match (hopelijk) lessen getrokken.

Onze laatste match was tegen Gekko 4, een team dat ik net iets beter dan Mokka 3 inschatte.  Mijn team speelde echter voor een etentje bij ons thuis (als we de helft van de matchen van de heen ronde wonnen mogen de spelers bij ons komen eten) en ze stonden er dus op om een pracht prestatie neer te zetten.  Lennert won opnieuw de sprint, hij paste de bal door naar Herwert en sprintte door naar het vijandelijke doel.  Hennie had dit begrepen en paste de bal terug.  Lennert laat zo een dot van een kans weinig onbenut en nu dus ook niet.  We stonden 1 – 0 voor na pak weg 20 sec spelen.  Een droomstart.  De tegenstander antwoordde onmiddellijk, de grote sterke nr 2 knalde gelijk op ons doel, Laurence rammelde de bal echter uit het doel.  Even later deed diezelfde speler juist hetzelfde… met hetzelfde resultaat echter.  Onze tegenstander werd een beetje overmoedig, mar in de tegenaanval kreeg Annemijn een mooie kans, de doelman van de tegenstander kon haar shot maar net blokken.  Even later kon Sep met een gelukje voorbij zijn tegenstander komen en hij trof deze keer wel raak.  We stonden 2 – 0 voor tegen een toch wel sterk team.  Aline trof even later dan nog eens het kader van het doel.  We zaten super goed in de match.  Onze tegenstander kon ook wel scoren, maar het doelpunt werd terecht afgekeurd omdat Michiel uit zijn doel werd gevaren.  Diezelfde Michiel kon even later met een persoonlijke actie de 3 – 0 tegen de netten rammen.  Tijdens de rust was ik wat gefrustreerd, we mochten een heel deel van hen niet duwen, maar dat maakte in principe niet uit.  De kleintjes van de tegenstander kregen geen enkele kans van de grote spelers. Ik vond dat we dus geen rekening moesten houden met de “niet duwen regel”.  Michiel was het er echter niet mee eens.  Hij zei: “kom op coach, maakt helemaal niet uit.  Als we blijven spelen als een team komt het wel goed.”  Sterk voor zo een jonge gast.  Helemaal top gewoon!  Na de rust kon Herwert een mooie aanval bijna afronden, maar hij miste net.  Hij was even de schutter van dienst want ook de twee volgende schoten werden door hem afgevuurd.  Was hij dan egoïstisch aan het spelen?  Nee hoor, hij werd gewoon prima vrijgespeeld door Sep en Kobe.  Het was prima ploegspel!  Na weer zo een goede aanval kon Michiel op het kader knallen, maar net na de snelle aanval van Gekko 4 die daar op volgde konden zij de 3 – 1 scoren.  Het begin van een korte belegering van ons doel.  We konden de storm echter doorstaan en na een slechte pas van één van de tegenstanders kon Michiel de bal heroveren en ijskoud binnenknallen.  BAM 4 – 1 voor ons en match gespeeld.  Ik moet wel zeggen dat de “man van de match” in dit geval onze twee doelmannen waren.  Ze hebben van de rest van het team na de match spontaan een applaus gekregen.  Laurence en Michiel, dat applaus was helemaal terecht. 

Na de heen ronde staan we in het midden van het klassement.  De ploegen waar we van verloren staan boven ons, de ploegen waar we van wonnen staan onder ons.  We gaan nog zeer hard moeten werken op training en op oefentornooien, maar we zijn een duidelijke weg ingeslagen.  We spelen als team en niet als een bende individualisten.  Ik ben erg trots op mijn team.

Dank u wel aan al onze supporters (die ons ook nog eens naar Gent brachten)!  Het is heel fijn dat jullie er voor ons waren.

Groeten,

Bjorn